WróćZ ówczesnej prasy: Wiłkomierz we wszystkich dziedzinach zrobił wielki postęp i do przedwojennego dziś jest wcale niepodobny. Można powiedzieć, że na Litwie są dwa Wiłkomierze – stary, rozpadający się i archaiczny, który całkiem zanika, i nowy – jasny, nowoczesny, kulturalny i znamionujący piękną przyszłość („Lietuvos aidas“, 1939 r.).
Szkoła Rzemieślnicza, w której w okresie międzywojennym były dwa działy, stolarski i ślusarski, przyjmowała chłopców od 14 lat wzwyż. W 1935 r., gdy szkołą kierował lotnik Jonas Šalaviejus, skonstruowano tu pierwszy szybowiec. Obecnie w budynku działa Szkoła Technologii i Biznesu w Wiłkomierzu.
Jedno z najciekawszych miejsc w Wiłkomierzu, symbolizujące postęp w okresie międzywojennym - Gimnazjum im. A. Smetony. Zachowała się tu oryginalna mozaika podłogowa, a w holach – fontaniki z wodą pitną autorstwa rzeźbiarza B. Bučasa (męża poetki poetės Salomėji Neris). Kosztorys budowy Gimnazjum im. A. Smetony przewyższał ówczesny roczny budżet Wiłkomierza – 780 tysięcy litów. Największe odkrycie – odsłonięte podczas remontu autentyczne znaki Pogoni. W 1933 r. w Wiłkomierzu powstał pierwszy modernistyczny dom mieszkalny, którego właścicielami byli: chirurg Aleksandras Dumbrys i jego żona Albina. Formy architektoniczne domu wprawiały mieszkańców Wiłkomierza w zdumienie. Tu mieściły się klinika i apteka.
Gmach Kasy Chorych świadczy o rozwoju Wiłkomierza. Wiłkomierz – to było drugie miasto po Kownie, gdzie dbano o budowę sieci wodociągu i kanalizacji. W wiłkomierskiej wieży ciśnieć wciąż można zobaczyć autentyczne napisy.
